Archive for the 'Medycyna' Category
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Szpiczak mnogi
szpiczak mnogi (szpiczak plazmocytowy, choroba Kahlera, łac. myeloma multiplex, ang. multiple myeloma, MM, myeloma, plasma cell myeloma, Kahler’s disease) – nowotwór układu krwiotwórczego, charakteryzujący się klonalną proliferacją atypowych plazmocytów produkujących monoklonalną immunoglobulinę.
szpiczak mnogi - Pierwszy opis choroby pozostawił angielski lekarz Samuel Solly w 1844 roku. Mniej więcej z tego samego czasu pochodzą kolejne opisy choroby autorstwa Johna Dalrymple’a (1803-1852), Williama MacIntyre’a (1792-1857) w 1850 roku i Henry’ego Bence-Jonesa (1813-1873), wszystkie trzy dotyczące jednego pacjenta, Thomasa Alexandra McBeana. Kolejnymi, którzy opisali chorobę byli Otto Kahler (1849-1893) i J. von Rustizky, który wprowadził do medycyny termin myeloma multiplex.
szpiczak mnogi objawy i przebieg:
Objawy w przebiegu szpiczaka są następujące:
* bóle kostne
* niedokrwistość
* objawy neurologiczne
* objawy hiperkalcemii
* nawracające zakażenia układu moczowego i oddechowego
* objawy niewydolności nerek
* objawy zespołu nadmiernej lepkości
* hepatomegalia
* złamania patologiczne
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Rak krwi
rak krwi – białaczka szpikowa (łac. myelosis leukaemica chronica, ang. chronic myeloid leukemia, CML) jest zespołem mieloproliferacyjnym polegającym na rozroście klonalnym przekształconej nowotworowo komórki macierzystej szpiku kostnego.
rak krwi został opisany w 1845 roku przez Rudolfa Virchowa (1821-1902) i był to pierwszy w historii opis choroby nowotworowej szpiku kostnego - białaczki. Początkowo Virchow sądził, że ma do czynienia z ciężką infekcją bakteryjną, manifestującą się olbrzymią liczbą leukocytów we krwi obwodowej. Ponieważ krew opisywanego przez niego pacjenta miała białawy odcień, nazwał tę chorobę mianem “białaczki”.
rak krwi – przyczyna.
W większości przypadków przyczyna rozwoju tej choroby nie jest znana. Jedynym czynnikiem etiologicznym, którego znaczenie zostało bezsprzecznie udowodnione, jest promieniowanie jonizujące (stąd gwałtowny wzrost zachorowań na tę chorobę w Japonii po atomowych atakach na Hiroszimę i Nagasaki).
Ponieważ nie stwierdzono jednoczesnego występowania CML u bliźniąt jednojajowych, przyjmuje się, iż jest to schorzenie nabyte.
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Przewlekły ból
Ból nowotworowy jest to przewlekły ból związany z występującą u pacjenta chorobą nowotworową, najczęściej w stopniu zaawansownanym, spowodowany w wyniku drażnienia nocyceptorów lub bezpośredniego ucisku lub niszczenia struktur nerwowych.
Przewlekły ból szczególne rodzaje:
ból przebijający – bardzo często ma charakter napadowy, szybko narastający i szybko przemijający, nasilenie jest zwykle znaczne, także u leczonych przeciwbólowo. Może mieć cechy bólu neuropatycznego lub receptorowego. Najczęściej jest zlokalizowany w tym samym miejscu, co ból podstawowy. Występuje zazwyczaj u chorych, którzy nie odczuwają bólu stale i przyjmują opioidy tylko doraźnie.
ból końca dawki – pojawia się wraz z ustępowaniem działania p/bólowego leku. Jeśli pojawia się regularnie, oznacza, że podawana dawka leku jest zbyt mała i należy ją zwiększyć.
ból incydentalny – pojawiający się przy wykonywaniu określonej czynności, np. podczas kaszlu. Należy wtedy podawać analgetyki zapobiegawczo, przed wystąpieniem ataku.
Przewlekły ból - standardy leczenia:
Obecnie standardem leczenia bólu nowotworowego jest podawanie leków przeciwbólowych wg tzw. trójstopniowej drabiny analgetycznej opracowanej przez WHO. Ponadto w każdym stadium choroby nowotworowej znajdują zastosowanie tzw. leki wspomagające. Odpowiednio dobrane leczenie pozwala na opanowanie bólu u około 90% chorych, pod warunkiem spełnienia następujących kryteriów:
stosowanie leków silniejszych, gdy słabsze przestają działać
zapewnienie utrzymania stężenia terapeutycznego leku we krwi przez jego regularne podawanie
stosowanie dodatkowych dawek, jeśli zachodzi taka potrzeba (np. przy pojawieniu się bólów przeszywających)
kojarzenie leków przeciwbólowych z lekami uzupełniającymi, zapewniające kompleksową terapię
zapobieganie i leczenie objawów niepożądanych występujących po zastosowaniu analgetyków
zastosowanie optymalnej drogi podania leku, w zależności od stanu chorego
objęcie opieką psychologiczną zarówno chorego, jak i jego rodziny
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Niedokrwistość
niedokrwistość, potocznie nazywana anemią (łac. anaemia) to zespół objawów chorobowych, który polega na stwierdzeniu niższych od normy wartości hemoglobiny i erytrocytów i ich następstw.
niedokrwistość rzekoma - względne obniżenie Hb i hematokrytu poprzez zwiększenie objętości osocza w przypadku przewodnienia i u ciężarnych.
Chorobami krwi zajmuje się hematologia.
Niedokrwistości dzielimy na trzy grupy:
niedokrwistość spowodowane utratą krwi
Niedokrwistość będąca wynikiem upośledzonego wytwarzania erytrocytów:
1. niedoborowa
2. hipoplastyczna
3. aplastyczna
4. dysplastyczna
Niedokrwistość związane ze skróconym czasem życia erytrocytów
1. zespół hemolityczny wrodzony
2. zespół hemolityczny nabyty
3. zespół hemolityczny mieszany
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Środki na łupież
JAK LECZYĆ ŁUPIEŻ?
środki na łupież stosowane w w zależności sposobu działania, można podzielić na stepujące grupy:
- środki na łupież - przeciwłojootokowe
- środki na łupież - przeciwgrzybicze
- środki na łupież - cytostatyczne - zmniejszające szybkość odnawiania się naskórka
- środki na łupież - keratolityczne usuwające warstwę rogową naskórka wraz z łuskami łupieżu.
- środki hormonalne
ŚRODKI PRZECIWŁOJOTOKOWE
Zanim zastosujemy lek poznajmy przyczynę łojotoku
Do łojotoku, czyli wzmożonego wydzielania łoju przez gruczoły skóry, usposabiają pewne czynniki, do których należy:
– wrodzona skłonność osobnicza uwarunkowana genetycznie,
– zaburzenia czynności wewnątrzwydzielniczej, zwłaszcza hiperandrogenizm i nadmierne wytwarzanie progesteronu u kobiet,
- niedobory witamin i minerałów wywołane przez błędy żywieniowe, choroby,
– zaburzenia układu nerwowego, stres.
Kompleksowe przeciwdziałanie przyczynom łojotoku
Łojotok jest powodowany zarówno przez zjawiska fizjologiczne na które trudno mieć wpływ, jak i zaburzenia chorobowe dające się leczyć. Jednak w większości przypadków, z wyjątkiem pewnych zaburzeń endokrynologicznych, lekarz ma niewielki wpływ na ich eliminację. W związku z tym stosuje środki leczące objawy - hamujące łojotok i wysuszające. Powinien też stosować terapię mającą na celu właściwe odżywienie skóry (i włosów), poprawę metabolizmu skóry oraz leczenie zaburzeń hormonalnych mających ogromny wpływ na zdrowie skóry.
Środki o działaniu przeciwłojotokowym i przeciwłupieżowym
- oczyszczona smoła pogazowa w stężeniu 0,5%
- pochodne imidazolowe – ( Klotrimazol, Ekonazol, Ketokonazol, Mikonazol, Oksykonazol ) – niszczą grzybicę skóry owłosionej głowy i łagodzą stan zapalny pobudzający łojotok
- siarczek selenu i sól cynkowa pyritionu – działają przeciw łojotokowo, a ponadto przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo oraz łagodzą stan zapalny
- biosiarka
- kwas salicylowy, rezorycyna w niewielkim stężeniu , itp.
- kwaśne pH szamponów - usuwa nadmiar łoju i nie powoduje przesuszenia skóry oraz podrażnień
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Łupież
łupież jest choroba skóry głowy, której najwyraźniejszym objawem jest złuszczanie zrogowaciałej warstwy naskórka.
Niewielkie ilości łupieżu nie sygnalizują z reguły żadnych problemów, gdyż obumieranie i łuszczenie się skóry jest naturalnym procesem. W niektórych przypadkach nadmierne złuszczanie się skóry może mieć jednak podłoże chorobowe.
łupież - najczęstsze przyczyny:
drożdżak Pityrosporum ovale, dawniej Malassezia furfur, występujący naturalnie na skórze ludzkiej. Pityrosporum rozwija się bardzo dobrze na tłustej, pokrytej włosami skórze głowy i jeżeli rośnie zbyt szybko, zachwiane zostają normalne procesy odnawiania się skóry, co może powodować pojawienie się łupieżu i swędzenie. Łupież może być także symptomem znacznie poważniejszych chorób.
W niektórych przypadkach łupież może także występować z powodu złego odżywiania, a w szczególności z powodu braku cynku w organizmie.
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Leczenie schizofrenii
leczenie schizofrenii - podstawowe informacje.
Schizofrenię można leczyć zarówno farmakologicznie, jak i dzięki psychoterapii.
leczenie schizofrenii - biologiczne
Przez leczenie biologiczne przyjęło się rozumieć w psychiatrii te metody, które działają bezpośrednio na komórki mózgu. Jest to głównie farmakoterapia, czyli stosowanie lekarstw, czasem - stosowana obecnie na znacznie mniejszą skalę - kuracja elektrowstrząsowa. Poniżej przedstawimy informacje głównie na temat farmakoterapii, jako metodzie najbardziej rozpowszechnionej.
Leki psychotropowe leczące psychozy zostały wprowadzone do psychiatrii z początkiem lat pięćdziesiątych. Dokonał się wtedy wielki przełom w psychiatrii odmieniając obraz oddziału psychiatrycznego i losy wielu chorych. Doprowadził nie tylko do skrócenia czasu hospitalizacji, zmniejszenia ich ilości, ale pozwolił na rozwój i zastosowanie u pacjentów wszelkiego rodzaju metod rehabilitacyjnych psycho- i socjoterapeutycznych. Psychoza stała się podatna na leczenie.
leczenie schizofrenii a neuroleptyki
Pierwszy neuroleptyk został wprowadzony do leczenia w 1952 roku. Od tego czasu następuje stały rozwój psychofarmakoterapii zdążający do wprowadzania do leczenia leków nie powodujących efektów ubocznych. Objawy uboczne, o czym będzie mowa poniżej, są dla pacjentów uciążliwe i dlatego są częstą przyczyną rezygnacji z kontynuowania terapii.
Jednak na ogół nowe neuroleptyki cieszą się uznaniem psychiatrów i pacjentów. Charakteryzują się one nie tylko słabszymi objawami ubocznymi, ale także mają wyraźne działanie przeciw-urojeniowe i przeciw-omamowe. Ponadto działają skuteczniej od klasycznych leków w stosunku do takich objawów jak wycofanie społeczne, zamykanie się w sobie, pogorszenie kontaktu z rówieśnikami czy bliskimi.
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Schizofrenia
schizofrenia, (czy też rzadziej stosowana nazwa – choroba Bleulera, łac. Morbus Bleuleri, w skrócie MB) – zaburzenie psychiczne zaliczane do grupy psychoz endogennych.
schizofrenia objawia się upośledzeniem postrzegania lub wyrażania rzeczywistości, najczęściej pod postacią omamów słuchowych, paranoidalnych lub dziwacznych urojeń albo zaburzeniami mowy i myślenia, co powoduje znaczącą dysfunkcję społeczną lub zawodową.
schizofrenia początek choroby:
Występuje najczęściej we wczesnej dorosłości, dotykając 0,4-0,6% populacji. Diagnozę stawia się na podstawie wywiadu z pacjentem, a także na podstawie zaobserwowanego zachowania. Wykrycie schizofrenii nie jest możliwe za pomocą badań laboratoryjnych.
Wyniki badań wskazują na to, że w patogenezie choroby mają znaczenie czynniki genetyczne, wczesne warunki środowiskowe, procesy socjologiczne i neurobiologiczne. Aktualne badania psychiatryczne są skoncentrowane na neurobiologii, lecz nie udało się odnaleźć konkretnej przyczyny organicznej.
Ze względu na często niejednorodny obraz kliniczny powstała hipoteza, że schizofrenia to nie jedno zaburzenie, lecz grupa chorób, dla których stosuje się określenie zbiorcze psychozy schizofreniczne. Z tego powodu Eugen Bleuler określił chorobę jako schizofrenie (liczba mnoga), gdy nazwał zaburzenie. Słowo “schizofrenia” dosłownie oznacza “rozszczepienie umysłu”, ale pomimo swojej etymologii, nazwa ta nie oznacza posiadania więcej niż jednej osobowości (tzw. osobowość mnoga, “rozdwojenie jaźni”); według niektórych teorii podstawowym objawem schizofrenii było rozszczepienie (gr. schisis) pomiędzy myśleniem i emocjami, przejawiające się m.in. w ambiwalencji i wycofaniu pacjenta.
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Leczenie padaczki
leczenie padaczki opiera się na kilku podstawowych zasadach:
precyzyjnym rozpoznaniem choroby, zwłaszcza gdy napady padaczkowe wystąpiły po raz pierwszy po trzydziestym roku życia bez uchwytnej przyczyny zewnętrznej (wykluczenie np. guzów mózgu)
zawsze jeżeli to tylko możliwe stosowanie monoterapii (politerapia w przypadku niemożliwości kontroli pojedynczym lekiem)
wdrażanie leczenia - wprowadzanie leku powoli, aż do uzyskania odpowiedniej dawki
odstawienie leczenia - powoli zmniejszając dawkę
zmiana leków - na zakładkę, powoli odstawiając jeden i powoli wprowadzając drugi
leczenie długotrwałe
stosowanie odpowiedniego leku do konkretnego rodzaju napadu
stosowanie odpowiednio dużej dawki leku
monitorowanie stężenia leku w surowicy - w niektórych przypadkach
leczenie padaczki - Leki pierwszego rzutu:
napady pierwotnie uogólnione - kwas walproinowy
napady wtórnie uogólnione - karbamazepina
napady częściowe - karbamazepina
zespół Westa - vigabatryna, sterydy, ACTH
padaczka rolandyczna - karbamazepina
leczenie padaczki - Leczenie napadu padaczkowego:
10 mg diazepamu powoli i.v. lub 2 mg klonazepamu i.v., tlen
jeżeli napady nie ustępują - powtórzenie dawki, tlen
jeżeli napady nie ustępują - 20 mg diazepamu i.v. oraz fenytoina 15 mg/kg i.v. (do drugiej żyły nie szybciej niż 50 mg/kg), 40% glukoza, kokarboksylaza, tlen
jeżeli napady nie ustępują - diazepam 100 mg we wlewie kroplowym w 500 mg glukozy (40 ml/h) i.v.
jeżeli napady nie ustępują - możliwe zastosowanie innych leków - fenobarbital, lidokaina, klometiazol
jeżeli napady nie ustępują - znieczulenie ogólne
wtorek, lipiec 22nd, 2008
Padaczka
padaczka (inaczej epilepsja bądź też choroba św. Walentego) - choroba o złożonej, różnej etiologii cechująca się pojawianiem napadów padaczkowych. Napad padaczkowy zaś jest wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu polegających na nadmiernych i gwałtownych, samorzutnych wyładowaniach bioelektrycznych w komórkach nerwowych. Biochemicznymi przyczynami pojawiania się tych wyładowań mogą być:
zaburzenia równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami pobudzającymi i hamującymi
obniżony próg pobudliwości neuronów spowodowany np. zaburzeniami elektrolitycznymi
zaburzenia pracy pompy sodowo-potasowej wynikające z niedoboru energii
14 lutego obchodzony jest Dzień Chorego na Padaczkę.
padaczka jest powszechną chorobą, dotkniętych jest nią ok. 1% ludzi w Polsce (ok. 400 tys.). Co ważne – padaczka jest chorobą ludzi młodych. W 80% ujawnia się przed 20 rokiem życia.
padaczka - rodzaje napadów
Padaczki uogólnione
1. pierwotnie uogólnione
2. wtórnie uogólnione
3. nieokreślone uogólnione
Padaczki częściowe
Padaczki nie sklasyfikowane
